forkinbeast.tumblr.com

forkinbeast.tumblr.com - the burger joint

Στην κλισέ ερώτηση “ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;” απαντάω κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με το πιο φίλτρο θα χρησιμοποιήσω.

Π.χ. “δηλαδή ποιο έχει την πιο ωραία γεύση;”, “δηλαδή ποιο θυμάμαι να με έχει ικανοποιήσει τόσο έντονα, ώστε να θυμάμαι την πρώτη φορά που το έφαγα σαν να είναι πριν έξι δευτερόλεπτα ;”, “δηλαδή ποιο θα διάλεγα αν ήμουν καταδικασμένος σε ένα πύργο με γκουρμέ σεφ αλλά έπρεπε να διαλέξω ένα μόνο φαγητό που θα τρώω κάθε μέρα στους αιώνες των αιώνων;” κλπΑν έπρεπε να βγάλω έναν μέσο όρο, και να συνυπολογίσω βιολογικούς παράγοντες όπως “γαστροοισοφαγική στύση κάθε φορά που ακούω το όνομά του” και οι οικονομικούς παράγοντες όπως “προυπολογισμός 1800 euro για το 2014 μόνο για delivery του συγκεκριμένου (30% κάτω σε σχέση με πέρυσι)”, τότε η απάντηση μου θα ήταν μία και γεμάτη υπερηφάνεια:Τα burgers.
Έχω φάει burgers σε όλες της ηπείρους, με εξαίρεση την Ανταρκτική (αν και πιστεύω οτι με το που θα βγει το burger-γρανίτα, όλα τα μαγαζιά frozen yogurt θα λουκετάρουν σε μια νύχτα. Κάντε το ένας ρε. Κωλώνετε. ), και την Αυστραλία (γιατί ο κιμάς καγκουρό μου ακούγεται λάθος).Δεν νομίζω οτι υπάρχει καλό burgerάδικο στην Ελλάδα που να μην έχω πάει, αλλά αν υπάρχει θα πάω μεσ’τον μήνα. Θα κάνω άπειρα posts και επιφυλάσσομαι να σας γράψω και για τα δύο αγαπημένα μου burgers, το ένα στο Barney’s στο Σαν Φρανσίσκο και το άλλο στον Καραβά στα Κύθηρα.

Προς το παρόν θα γράψω για ένα burgerάδικο στο Ψυχικό.Burger Joint έφαγα πρώτη φορά στη Γλυφάδα και μ’άρεσε τόσο, που όταν ένας φίλος μου είπε ότι ανοίγει κοντά στο Μαρούσι όπου μένω, έβγαλα μια τσιρίδα τύπου 13χρονο κορίτσι που έπιασε το hello kitty jackpot.Προχτές πήγα στο κατάστημα του Ψυχικού για δεύτερη φορά. Η πρώτη ήταν τρεις μέρες αφού είχε ανοίξει, και είχα αποφασίσει να αποδώσω τα όποια μειονεκτήματα στο ότι ακόμα δεν είχαν βρει τους ρυθμούς τους. Και καλά έκανα και μπράβο μου, γιατί τώρα η φάση απλά γά μη σε!Κατ’αρχήν είχα πάει με σκληρό crew, τίγκα έμπειρο στην γεύση και με αυστηρά κριτήρια και μείναν όλοι φουλ ικανοποιημένοι. Όλα τα burgers ψημένα medium in perfection, όλα με δημιουργικούς και καθόλου φλύαρους συνδυασμούς. Ο λιβανέζος πρίγκηπας του Μεσολογγίου, ο αδερφός της γυναίκας του αδερφού μου, ο πιο elegant καρδιολόγος που έχει γνωρίσει ποτέ η Ιατρική, ο Νικόλας, πήρε ένα Mexican με jalapenos και guacamole. Πολύ καλό και η γεύση του Μεξικού φώναζε σε κάθε μπουκιά.
Ο Brit, γνωστός ροκενρόλας, καθάρισε ένα Hangover με αυγό και bacon και το γυαλιστερό από κρόκους και spicy mayo σαγόνι του μαρτύραγε ευχαρίστηση.
O Βασίλης, ένας πανέξυπνος μηχανολόγος φίλος μου, υπερόμορφος και καλόκαρδος (θα ‘θελα να μουν εσύ Billy, αλήθεια), με σώμα μασίστα το οποίο διατηρεί με γκότζυ μπέρις και άλλες τέτοιες φλωριές, ήταν ο μόνος που παραπονέθηκε (διάβασέ το με φωνή κακομαθημένου εφτάχρονου κολεγιόπαιδου) “ίσως το κατσικίσιο τυρί να είναι λίγο too much, νια νια νια…” αλλά στο τέλος κι αυτός έβγαλε το καπέλο γιατί είναι κύριος. Το Umami που είχε πάρει, με κατσικίσιο τυρί, καραμελωμένα κρεμμύδια και truffle mayo ήταν πολύ έμπειρο, και σημειωτέον ήταν το ίδιο burger που είχα φάει εκείνη την πρωτη φορά στη Γλυφάδα και ούρλιαξα σαν τον πρώτο και τελευταίο οργασμό της Άσπας Τσίνα. Αλλά αντρικά πάντα ε..
Εγώ πήρα το The Duke. Πρώτον επειδή το λένε The Duke, και δεύτερον επειδή είχε brie, truffle mayo και διπλό bacon. Είναι από τα καλύτερα burgers που έχω φάει στην Αθήνα μας, σίγουρα top 3, και κονταροχτυπιέται με το αγαπημένο μου Juicy Grill για το οποίο θα κάνω και εκτενή αναφορά αλλά άλλη φορά.

Κλείνω λέγοντας ότι ο χώρος είναι πολύ σωστός, με μηδέν μυρωδιές και κουζινίλα, τα κοκτέηλς ήταν πάααρα πολύ καλά και η coleslaw που πήραμε στην αρχή με έκανε να πιστέψω ότι θα φύγουμε από το μέρος με την αποχαύνωση του φρεσκοικανοποιημένου εραστή. Όπως και έγινε.

Α, και πολλά ωραία κορίτσια.
Να τα λέμε αυτά.